Entrades

Hoy era el día...

Imatge
Hola, Hoy era el día, sin duda. Hoy era el día para bucear, y me gustaría compartir una parte de lo vivido hoy bajo el agua con vosotros. No diré el lugar del buceo, para evitar males mayores en la zona, pero os aseguro que ha sido uno de los mejores buceos de mi vida, sino el mejor. Esta mañana, de la mano de mi amigo Franco Cotti, un italiano con más historia que su propio país, hemos cogido una lancha y nos hemos ido a bucear, los dos, en un lugar del Mar Caribe que él conoce..., y ha sido increíble. A unos 20/25 metros de profunidad constante hemos visto cuatro tiburones gato, uno tan grande (el del video) que para abrazarlo que tenido que abrir los brazos como si fuera a abrazar el tronco de un árbol milenario. También hemos tenido la suerte de ver una morena grandísima que protegía en su cueva una rara especie de pez de doble cola (se ve al fondo de la foto), de color blanco y negro, y para acabar una tortuga preciosa que ha posado para mí mientras le tiraba tres o cuatro fotos. ...

Estos días pasados...

Imatge
Hola, Hoy leía el último post en el que pedía vuestra ayuda para nuestro proyecto en Perú y, caramba, han pasado muchas cosas desde entonces. Lo primero es pedir disculpas por el silencio de estas semanas, y lo segundo, y más importante, es AGRADECEROS vuestra ayuda. Sé que nos habeis echado una mano inmensa y debo deciros que gracias a vosotros tenemos fondos para sobrevivir un par de meses más con los proyectos. De todo corazón, MUCHAS GRACIAS. No quisiera poner nombres, pero Marc, Salva, Sandra, M&M, todos los que nos habeis ayudado, todos, muchas, muchas gracias. Y después de esto, ¡me gustaría poneros un poco al día de todo lo que nos ha acontecido! Como he comenzado por agradeceros vuestra ayuda, continuaré con este tema para deciros que el Ajuntament de Sabadell nos ha concedido la subvención que solicitamos (no completa, pero muy correcta) y que nos permitirá un año más de trabajo en la zona. El problema (solucionado en parte gracias a vosotros) es cuándo la cobraremos..., ...

Estamos jodidos

Imatge
Hola, Espero que estéis muy bien, alegres, guapos/as (más "as" que "os") y que todo, todo, todo os vaya muy bien. Aprovecho para deciros que tanto Luz como yo estamos bastante bien, sobre todo Luz, porque a mí cada vez me pesan más los cuatro decenios que cargo..., y cada vez parezco más una uva pasa, je je je Escribo este post hoy, además de para saludaros, para comentar una situación y pediros vuestra ayuda. Como sabéis, Luz y yo, participamos, con otros amigos, en una organización de ayuda a las aldeas pobres del Perú. Esta asociación, que comenzó con algunos envíos puntuales de ropa, libretas, y cositas así, por parte de los amiguetes que viajábamos al Perú, se ha convertido en estos últimos dos años en una verdadera solución para muchas familias del altiplano andino. En la actualidad hemos ayudado a que más de 200 familias tengan un aporte a su espantosa alimentación, y una ayudita en su precaria economía, facilitando todo lo necesario para la creación de peque...

La histeria como modo de vida

Imatge
Hola, No soy muy aficionado a comentar en este foro temas de actualidad, sin embargo creo que es justo parar un segundo a reflexionar sobre la histeria colectiva en que parece nos vemos sumido día tras día. El nuevo brote de pandemia histericida se acaba de dar en estos días: la fiebre de las narices. No paro de escuchar en la radio, ver en televisión (ojo, en todas las televisiones), en la prensa y en las portadas virtuales de todos los medios, referencias a la maldita gripe. Por supuesto no dudo de la importancia de un brote de un virus con nombre de robot de la guerra de las galaxias, pero me parece de una imbecilidad espeluznante el trato que se le está dando, que si nivel cuatro, conexiones con la OMS para ver si ya se ha alcanzado el nivel cinco, joder, parece el último partido del Barça !!! Esta histeria ha sustituido a la de la crisis, más real, aunque también me gustaría saber en que porcentaje inducida por la misma carencia de materia gris, y que a su vez sustituyó a otras hi...

Mi primer día libre...

Imatge
Hola, En los últimos 20 días no hemos tenido (por varios motivos) ni un solo día libre. Ni siquiera he tenido tiempo de colgar artículos y, lo que es peor, de contestar algunos correos de amigos. Espero que este último punto lo pueda solucionar durante el día de hoy. Pero a lo que iba, ayer tomamos el día libre y nos fuímos a bucear, cuando regresábamos del buceo viví una de las mayores experiencias que he tenido jamás. En el arrecife de la Isla Catalinita vimos cuatro tiburones grises que estaban alimentándose en su buffet particular..., y claro, nos tiramos con ellos. Fuímos un amigo mío, Franco Cotti, y yo, y tuvimos la gran fortuna de nadar con cuatro animales espectaculares. Tuve además la gran fortuna de poder sacar una foto a poco menos de 50 cm . de distancia de uno de ellos, un animal que mediría cerca de dos metros y que me dejó el cuerpo con una sobredósis de adrenalina que todavía mantengo. Os invito, como siempre, a que vengáis a vernos y os prometo que os llevaré a este l...

La nostra nena

Imatge
Hola, Fa uns dies varem tenir la gran oportunitat de visitar a la que va ser la nostra “filla” durant un any i a la seva meravellosa família actual. La nena, els que la veu conèixer ja sabeu el seu nom, està extraordinària. Molt divertida, com es suposa a qualsevol criatura feliç de tres anyets, i molt maca (molt més de lo que estava amb nosaltres). Viu amb els seus pares, una parella meravellosa i amb un cor tan gran que mereixerien una estàtua a la plaça del seu poble, i amb el seu germanet, que l’estima més fins i tot que si hagués estat “parida” per la seva mare adoptiva. Viuen tots quatre una vida de família senzilla, però amb tanta riquesa que deixa en ridícul els números del banc mundial per fer front a aquesta crisis maleïda. Lo cert és que em falten paraules d’agraïment i de satisfacció en veure com està la nena, i també l’emoció em faria repetir-me en mil i un tòpics, tots encertats, així que ho deixaré aquí. Només donar gràcies infinites de tot cor a la L., al J.M. i al G. p...

Ahora que he vuelto a correr

Imatge
Hace un par de semanas que decidí volver a correr. No es una decisión gratuita, al contrario, tiene un significado muy importante, y es por eso que hoy voy a hacer terapia personal sobre esta cuestión. Debo aclarar primero, para todas aquellas sonrisas maliciosas, que no se trata de un intento desesperado por mantener la figura (perdida ya en los laterales), ni de un modo de “desestrés”, en absoluto, aunque es evidente que para ambos fines también me valdrá el esfuerzo. Hace ahora poco más de diez años tomé la misma decisión. Contaba entonces con unos veintiocho o veintinueve años, y mi estado físico era deplorable. Creo recordar que jugaba a fútbol sala por aquel entonces en un equipo increíble que se llamaba Hijos de Paquita (no es broma, incluso ganamos varios campeonatos), pero mi fondo físico estaba acorde al nombre del equipo, un tanto ridículo. Iba pues en ese momento a cumplir los treinta años de edad y recordé que con quince había logrado correr una carrera popular que se real...